Op 14 november 2019 hoorden we dat onze vriend en collega Ubai Aboudi, directeur van het Bisan centrum voor Onderzoek en Ontwikkeling, midden in de nacht bij hem thuis was gearresteerd. In het bijzijn van zijn vrouw en 3 kleine jongens. Na 11 maanden in Israëlische gevangenissen is Ubai weer vrij. Lees Ubai's exclusieve interview over zijn ervaring in de gevangenis en leer van zijn buitengewone kracht.
Het is zo goed om je te zien Ubai. Hoe gaat het met je? Hoe gaat het met Hind en de kinderen?
Beter dan ooit. Ik zit vol energie, misschien nog wel meer dan voor de gevangenis [Lacht]. Ik ben blij om terug te zijn bij Hind en de kinderen, ik heb ze vreselijk gemist. Het is erg moeilijk voor ze geweest. Hind heeft de rol van vader en moeder op zich genomen in ons huis. Ze heeft het ongelooflijk goed gedaan. De kinderen zijn zo groot geworden. En deze ervaring heeft zijn sporen nagelaten. Ze hebben me de afgelopen 2 weken niet uit het oog verloren.
Wat heb je gedaan sinds je vrijlating?
Eerst genoot ik van mijn familie en kreeg ik veel bezoek en telefoontjes. Daarna keerde ik snel terug naar Bisan om te werken. Ik moest op de hoogte blijven en het belangrijke werk van het centrum met de gemeenschappen die het meest te lijden hebben onder de gevolgen van de Israëlische bezetting blijven ondersteunen.
Had je arrestatie invloed op het werk van Bisan?
Ja. Toen ik gearresteerd werd, waren we in gesprek met verschillende internationale organisaties en donoren om ontwikkelingsprogramma's op te zetten. Sommigen van hen waren bang en trokken zich terug, omdat ze in deze omstandigheden liever geen banden met Bisan wilden. De bezetting zei zoveel vreselijke en onware dingen over me in de kranten. Ze beschuldigden me van onvoorstelbare dingen en ik had daar geen controle over. We verloren veel potentiële financiële middelen door deze valse propaganda. De Bisan website werd ook gehackt en het duurde een aantal maanden om hem bij te werken.
Met mijn arrestatie en die van mijn andere collega Salam het jaar daarvoor, kampte Bisan ook met een ernstig tekort aan personeel. Hanan nam het over als interim-directeur. Ze is geweldig geweest en ik heb het gevoel dat ik niet meer nodig ben [Lacht]. Ik ben omringd door ongelooflijke vrouwen.
Gelukkig bleken andere partners van onschatbare waarde te zijn bij de Israëlische aanvallen op mij en Bisan. Zo ook Viva Salud, die haar solidariteitsbetuigingen heeft vermenigvuldigd en Bisan en mijn familie onophoudelijk heeft gesteund. Ik was erg ontroerd.
Mijn arrestatie maakt deel uit van een strategie van systematische intimidatie van progressieve linkse stemmen binnen de Palestijnse sociale beweging. De bezetting richt zich op individuen en sociale organisaties en probeert hen in diskrediet te brengen en hun reputatie in internationale netwerken aan te tasten. Israël wil niet dat we de mensenrechtenschendingen die ze hebben veroorzaakt, aan de kaak stellen. Bisan is in het verleden vaak het doelwit geweest van intimidatie, door de bezetting, de Palestijnse Autoriteit of grote bedrijven. Maar dat weerhoudt ons er niet van om ons werk te doen: het blootleggen van schendingen van de mensenrechten en sociaaleconomische rechten van het Palestijnse volk.
Kun je uitleggen waarom je bent gearresteerd?
Ik werd gearresteerd in de nacht van 13 november. Het was 3 uur 's nachts toen Israëlische soldaten op onze deur klopten. Mijn kinderen waren doodsbang. De soldaten vertelden me dat ik gearresteerd was zonder te vertellen waarom en sleepten me meteen naar een militaire jeep op straat. Ik had nauwelijks tijd om afscheid te nemen van mijn familie. Ik bracht uren door in pyjama, in koude kamers, zonder te eten en zonder te weten waar ik was of wat er met me ging gebeuren. Een paar dagen later kreeg ik mijn straf: 3 maanden administratieve hechtenis.
Kun je uitleggen wat administratieve detentie is?
Dit is een techniek die is geërfd van het Britse Mandaat. Israël maakt er illegaal en onrechtmatig gebruik van, door massa-arrestaties van Palestijnen zonder bekende aanklacht, die tot in het oneindige worden verlengd. Sommige gevangenen hebben meer dan 5 jaar in administratieve detentie doorgebracht. Erger nog, sommigen hebben meer dan 20 opeenvolgende jaren gezeten zonder ooit te weten waarom.
Deze techniek wordt gebruikt om het Palestijnse volk te onderdrukken en het is ook psychologische marteling. Je weet nooit wanneer je gearresteerd wordt of voor hoe lang. Ze willen het verzet tegen hun systeem van apartheid en kolonisatie breken.
Je zat niet altijd in administratieve detentie tijdens je gevangenschap; er was een rechtszaak in mei 2020.
Dat klopt. Een echte farce. Ik denk dat de shabak - de Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst - een andere manier moest vinden om me in de gevangenis te houden. Er was veel internationale druk en ik heb ook een dubbele Amerikaanse nationaliteit. Dus dienden ze een aanklacht tegen me in en brachten me over naar een militaire rechtbank.
In een Israëlische militaire rechtbank moet je bewijzen dat je niet schuldig bent. 97% van de processen van Palestijnen in militaire rechtbanken eindigt in een schuldigverklaring.
De beschuldigingen waren pure leugens en gebaseerd op geen enkel geldig bewijs. Mijn advocaat heeft nooit toegang gehad tot dit bewijs om mijn verdediging voor te bereiden. Tijdens het proces kwamen we te weten dat de enige beschuldigingen tegen mij gebaseerd waren op martelsessies op andere Palestijnse gevangenen, wat niet alleen ondeugdelijk maar ook onaanvaardbaar is. In België geloof ik dat een beschuldigde onschuldig wordt verondersteld tot het tegendeel is bewezen. In een Israëlische militaire rechtbank moet je bewijzen dat je niet schuldig bent. Dit heeft niets te maken met een rechtbank en alles met illegaliteit.
Toen ik in de gevangenis zat, las ik de biografieën van Nelson Madela, Malcolm X en ook Huey Newton, medeoprichter van de Black Panther beweging in de Verenigde Staten. Ik voelde een krachtige connectie omdat, net als de zwarte gemeenschap in de Verenigde Staten, Palestijnen schuldig worden bevonden nog voordat ze voor de rechter komen. Je weet dat je schuldig zult worden bevonden. 97% van de rechtszaken tegen Palestijnen in militaire rechtbanken eindigt in een schuldig vonnis.
Kun je me meer vertellen over je maanden in de gevangenis?
Gevangenis gaat over kameraadschap en solidariteit, maar het gaat ook over een immens gevoel van onderdrukking door toedoen van een systeem dat je probeert te ontmenselijken. Onderdrukking omdat het opsluitingssysteem er alles aan doet om je kapot te maken: geen bezoek, onvoldoende voedsel, pepperspray, fysieke mishandeling, vernedering, inbeslagname van persoonlijke bezittingen zoals foto's, geen toegang tot onderwijs en telefoongesprekken met familie.
Een van de belangrijkste gevoelens die ik als gevangene had, was het gemis aan menselijk contact, vooral met mijn familie. Ik mocht de hand van mijn vrouw Hind niet eens aanraken, omdat bezoeken achter glas plaatsvonden. Alleen mijn kinderen mochten me knuffelen, maar alleen voor 10 minuten en alleen om de 60 dagen. Met het coronavirus werden sommige bezoeken zelfs geannuleerd, om nog maar te zwijgen van de sancties die verband hielden met onze verzetsbeweging om meer bescherming tegen COVID19 te eisen.
Schoffel Hoe hebben jullie je georganiseerd om hiermee om te gaan? jullie het aangepakt om hiermee om te kunnen gaan?
Solidariteit tussen gevangenen is de hoeksteen van het leven in Israëlische gevangenissen. Elkaar steunen, praten, sporten, leesmateriaal uitwisselen. We hebben ook besloten om onderwijs als middel van verzet te gebruiken. Onderwijs is verboden door de gevangenisautoriteiten, maar toch lukt het ons altijd om toegang te krijgen tot een boek of twee. We hadden lessen economie of natuurkunde met andere gevangenen en we bespraken de geschiedenis van Palestina. Ik las het boek «The Ethnic Cleansing of Palestine» van Ilan Pappé in de gevangenis en we bespraken het begrip etnische zuivering in Palestina. Niet alleen de ‘fysieke’ zuivering, maar ook de culturele en identiteitszuivering van het Palestijnse volk en de ontkenning van het Palestijnse verhaal ten gunste van dat van Israël.
In maart kwam Covid-19 in de gevangenis. Hoe ging je daarmee om?
We waren bang. Persoonlijk heb ik last van allergieën en word ik snel verkouden en grieperig. We woonden met 8 gevangenen in cellen van 3 bij 12 meter. In afdelingen van 70 tot 80 gevangenen. Deze leefomstandigheden zijn bevorderlijk voor de besmetting van zo'n virus en er werd niets gedaan om ons te beschermen. We hoorden al snel dat het eerste positieve geval was vastgesteld bij een net vrijgelaten gevangene. Bewakers waren ook lange perioden afwezig en we vermoedden dat dit te wijten was aan Covid-19.
We besloten in collectieve hongerstaking te gaan om toegang te krijgen tot tests, maskers en vooral respect voor de fysieke afstand tussen de bewakers en de gevangenen. We wilden ook aandacht vragen voor de situatie van Palestijnse gevangenen. In april 2020 lieten veel landen gevangenen eerder dan gepland vrij. Dit was ook het geval voor Israëlische gewone gevangenen. Er werden geen Palestijnse politieke gevangenen vrijgelaten.
Denk je dat internationale solidariteit een belangrijke rol kan spelen in de zaak van de Palestijnse gevangenen?
Ja, natuurlijk! Solidariteit helpt om verhalen te delen en de mishandelingen en mensenrechtenschendingen tegen Palestijnse gevangenen zichtbaar te maken. Ik denk dat ik zonder internationale steun niet zou zijn ontsnapt aan marteling... zoals veel andere vrienden het slachtoffer zijn geworden. Internationale solidariteit houdt ons ook op de been. Weten dat er petities circuleerden, dat mensen in België, Frankrijk en de VS publiekelijk opriepen om mij vrij te laten en druk uitoefenden op hun regeringen, betekende zoveel voor me. Dus bedankt. Bedankt met heel mijn hart.
Naast de zaak van onze gevangenen geloof ik stellig dat solidariteit met alle volkeren die zich verzetten tegen onderdrukking over de hele wereld vruchtbaar en cruciaal is.
Wat krijg je na 11 maanden in de gevangenis?
Ik ben meer dan ooit overtuigd van het belang van het creëren van internationale verbindingen en het samen strijden tegen systemen van economische, politieke, culturele en sociale onderdrukking.
Als volk zijn wij de meerderheid. Wij zijn de 99 %. In Iran, Irak, India, de Filippijnen, Colombia. Dit systeem van onderdrukking komt alleen ten goede aan de kleine overgebleven 1 %. Dit kan zo niet doorgaan en samen kunnen de 99 % het tij keren, kunnen ze waarden van solidariteit, delen, gelijkheid, democratie en rechtvaardigheid tot stand brengen. We moeten waakzaam blijven en dit langetermijndoel altijd voor ogen houden.
Alle macht aan de mensen, de mensen hebben de macht
Lees ook l’analyse dat Ubai in de gevangenis schreef over Covid-19 en het recht op gezondheid.
