Sinds de jaren 1970 hebben de Filippijnen een overheidsprogramma voor eerstelijnszorg, het Barangay Health Worker programma. Maar de cruciale rol die de Barangay werkers spelen, heeft hen weinig erkenning opgeleverd.
Aan het eind van de jaren 1970 waren de Filippijnen een van de eerste landen die de aanbeveling van de Verklaring van Alma Ata voor primaire gezondheidszorg implementeerden. Het land lanceerde het Barangay Health Worker programma om zo dicht mogelijk bij de bevolking te staan, zowel in kleine dorpen als in dichtbevolkte stedelijke gebieden, door hen basisgezondheidszorg aan te bieden. Na meer dan vier decennia wordt de belangrijke rol van de Barangay Health Workers nog nauwelijks erkend.
Een belangrijke rol
De openbare gezondheidszorg in de Filippijnen verkeert al enige tijd in een crisis. De gezondheidszorgmedewerkers in het Barangay-programma spelen daarom een belangrijke rol. Zij bieden eerstelijns gezondheidszorg en helpen de bevolking om hun gezondheid te verbeteren. Haar rol werd benadrukt tijdens de coronapandemie. Het verplegend personeel van de barangay nam het initiatief om thuiszorg verlenen voor Covid-19 patiënten en haalde mensen over om zich te laten vaccineren. Tijdens de lockdown, het deelde voedselpakketten en beschermende uitrusting uit. Desondanks heeft haar werk niet veel aandacht gekregen. Alleen verplegend personeel in ziekenhuizen werd onder de aandacht gebracht.
Elma Deanon is sinds het begin van de jaren negentig lid van het zorgpersoneel van de Barangay in Roxas City, provincie Capiz. Ze is altijd actief betrokken geweest bij haar barangay (buurt) en werd daarom uitgekozen om voor het Barangay programma te werken. De bewoners kenden haar en vertrouwden haar, dus ze volgden haar advies zorgvuldig op, zelfs tijdens de pandemie.
«Ik stond in de frontlinie. Het was mijn taak om het komen en gaan bij het buurtcontrolepunt te controleren om te voorkomen dat het virus zich zou verspreiden. Een van mijn belangrijkste taken was om mensen de aard van het virus en de regels voor hygiëne uit te leggen.. Sommige bewoners geloofden dat het vaccin hen in zombies zou veranderen. Ik legde hen het belang en de veiligheid van vaccinatie uit.”
Werklast
Het zorgpersoneel bij Barangay heeft veel taken en verantwoordelijkheden. Bijvoorbeeld, Ze assisteren de vroedvrouwen en verpleegkundigen die verantwoordelijk zijn voor de gezondheid van jonge moeders en hun kinderen. Ze denken na over hoe ze de hygiëne in hun buurt kunnen verbeteren, voeren vaccinatiecampagnes en geven gezondheidslessen op scholen.
«De gezondheidssituatie van elk gezin kennen is een van onze taken. We bezoeken de mensen thuis om ze te informeren over verschillende ziekten. We onderzoeken ook welke gezinnen geen toilet hebben of hun water uit diepe, onveilige putten moeten halen. Als iemand ziek wordt, begeleiden we hem naar het ziekenhuis of naar een gezondheidscentrum.»
Slecht betaald
Ondanks al hun taken en verantwoordelijkheden, Zorgmedewerkers van de barangay worden beschouwd als vrijwilligers. Ze hebben daarom geen vast salaris en hebben alleen recht op een beperkte staatstoelage.
« We ontvangen 25,77 euro per kwartaal van de Barangay en 103 euro van het provinciaal bestuur. Het stadsbestuur betaalt ons 34,3 euro per half jaar. Als een medewerker van de barangay zich niet meldt, krijgt hij een boete.«
Veel hulpverleners in Barangay hebben ook een informele baan. Ze verdienen vaak te weinig om een gezin te onderhouden. «Sommigen van ons verdienen extra geld door kleding te wassen of producten te verkopen. Ik ga bijvoorbeeld de buurt rond om cosmetica te verkopen.»
Ongelijkheid tussen verschillende barangays
Gezondheidswerkers van de barangay's in de steden worden vaak beter betaald dan hun collega's op het platteland, als gevolg van de decentralisatie van het beheer van de gezondheidszorg. Het beheer is overgedragen van de nationale naar de lokale autoriteiten. Ze beheren hun eigen budgetten. Als ze het gevoel hebben dat gezondheid geen prioriteit heeft, voelen de gezondheidswerkers van de barangay dat direct in hun portemonnee.
Bovendien, lokale politici benoemen Barangay-medewerkers. Op veel plaatsen in het land zijn de Barangay wordt daarom niet gekozen op basis van zijn kwaliteiten, maar op basis van zijn relatie met de kapitein van de barangay of de burgemeester van de gemeente. Dit betekent dat het personeel van de barangay geen vaste banen heeft. Als de kapitein van de barangay ontslag neemt, lopen ze het risico vervangen te worden.
«Ik begrijp onze regering niet. Neem bijvoorbeeld onze barangay. Onder de vorige burgemeester hadden we geen problemen met de levering van medicijnen omdat de burgemeester een goede relatie had met onze barangay captain. Nu is de situatie compleet veranderd omdat onze barangay captain geen bondgenoot is van de huidige burgemeester. Dit maakt ons werk als verzorgers voor de Barangay erg moeilijk. Ondanks de onmisbare rol die zorgmedewerkers van de barangay spelen, worden ze vaak uitgebuit en gediscrimineerd.«
«Sommige personeelsleden zijn vertrokken vanwege de werkdruk en het gebrek aan consideratie. Sommigen werken liever als huishoudelijk personeel of zoeken elders werk. Degenen die overblijven moeten zich neerleggen bij de situatie, simpelweg omdat er geen alternatieven zijn.»
Een pleidooi voor sterke eerstelijnszorg
Deze organisaties staan zeer kritisch tegenover de toenemende betrokkenheid van de overheid bij de particuliere sector in de gezondheidszorg. Een wet uit 2019 over de hervorming van de gezondheidszorg richt zich bijvoorbeeld vooral op zorgverzekeringen. Er wordt te weinig aandacht besteed aan het belang van de publieke sector in het bestuur van de gezondheidszorg. Ondertussen wachten Elma en andere gezondheidswerkers van de Barangay nog steeds op de goedkeuring van een wet om hun arbeidsomstandigheden te verbeteren. Organisaties in de gezondheidszorg blijven actie voeren voor betere arbeidsomstandigheden voor het personeel van de Barangay en sterke eerstelijnszorg.
