De tentoonstelling « Faces of Justice”, die afgelopen april in de Sint-Niklaaskerk in Gent te zien was en georganiseerd werd door onze vrijwilligers Tinus, Léo en Erwin, is ontstaan uit een solidariteitsreis. De reis die ze in september 2025 met Viva Salud naar de Filipijnen hebben gemaakt om onze partners te ontmoeten, die strijden voor de mensenrechten onder een soms dodelijke onderdrukking. Samen met zes andere deelnemers aan de reis kwam hij terug met beelden, portretten, getuigenissen en een overtuiging: hun strijd en de onze zijn verbonden door hetzelfde onderdrukkingssysteem. al meer dan twee jaar.
1 Aan de grondslag van deze tentoonstelling ligt de solidariteitsreis naar de Filipijnen met Viva Salud afgelopen jaar. Kan je kort uitleggen wat dat is en waarom je op deze reis bent gegaan?
Ik was ongeveer al drie jaar actief in België in organisaties waarmee ik bijvoorbeeld deelnam aan acties voor Palestina en tegen de sociale afbraak van de regering De Wever-Rousseau. Op die momenten heb ik altijd heel veel solidariteit gevoeld tussen de mensen hier, maar ook met volkeren uit het Globale Zuiden die lijden onder hetzelfde economische systeem.
Ik heb dan Viva Salud ontdekt die die solidariteit heel concreet organiseert met projecten en partnerorganisaties in Palestina, Congo en de Filipijnen. Toen ik ontdekte dat Viva Salud ook reizen organiseerde om activisten daar te ontmoeten, naar hun verhalen te luisteren, te leren van hun strijd en die ervaringen mee te brengen naar België, heb ik geen seconde getwijfeld om mij in te schrijven voor de reis naar de Filipijnen.
2 Als je één ding zou moeten noemen dat je meegenomen hebt van die reis, wat is dat dan?
Ik kende niet zoveel van het land, maar tijdens die reis van 2 weken heb ik zoveel bijgeleerd. Wat mij het meest gaat bijblijven is de veerkracht van het Filipijnse volk. Hun optimisme, het geloof in een betere wereld en de strijdbaarheid om in enorm zware omstandigheden toch door te vechten. De repressie van leger en politie van activisten is enorm. Iedereen kent wel iemand, of is zelf opgepakt of opgesloten geweest, verdwenen of zelfs vermoord. Een moment dat ik nooit ga vergeten: een jonge activiste die tranen in haar ogen kreeg toen ik vertelde dat ik niet moest vrezen voor mijn leven als ik ging betogen. Zoiets kon zij zich niet voorstellen. Hun activisme is echt een kwestie van leven of dood en net daarom zijn ze zo vastberaden.
3 Samen met Erwin en Leo heb je deze tentoonstelling in Gent georganiseerd, wat heeft je hiertoe gemotiveerd?
We wouden echt de verhalen van daar naar hier brengen. We spraken met vrouwenorganisaties (Gabriela), mensenrechtenactivisten (Karapatan), gezondheidswerkers (Council for Health and Development), onderzoekers (IBON Foundation) vakbonden, politieke gevangenen, studenten… Aan al die mensen wouden we tonen: jullie staan er niet alleen voor. Over heel de wereld voeren we dezelfde strijd. We merkten dat die solidariteit hen ook ontroerde. En natuurlijk willen we de mensen hier bewustmaken. Niet alleen over hoe het er in de Filipijnen aan toegaat, maar ook als inspiratie om zich hier in te zetten voor een betere wereld.
4 Bij de solidariteitsreis hoort het erbij, maar aan de tentoonstelling die jullie georganiseerd hebben is ook een inzamelactie verbonden voor de partners van Viva Salud in de Filipijnen. Waarom heb je hiervoor gekozen?
Die bewustwording is mooi en belangrijk, financiële steun nog iets belangrijker. Viva Salud en haar partners doen daar echt broodnodig werk, maar dat kost natuurlijk geld. En daarin kunnen wij een heel concrete rol in spelen. Elke euro ondersteunt prachtige organisaties die gezondheidszorg verlenen aan gemarginaliseerde gemeenschappen, vrouwen emanciperen, juridische bijstand verlenen en ga zo maar door.
5 Wat zou je zeggen tegen mensen die twijfelen een inzamelactie op te zetten?
Gewoon doen! Het is niet moeilijk en je draagt bij aan de goede zaak. Het kan trouwens ook gewoon superleuk zijn. Eind januari hebben we bijvoorbeeld een karaoke georganiseerd om geld in te zamelen. Dat is trouwens de favoriete vrijetijdsbesteding van zowat elke Filipijn denk ik. Zeker na een paar San Miguels!
Hartelijk dank aan Leo Delcourte, de fotograaf van de tentoonstelling, die ons tot in de Filipijnen is gevolgd en ons al meer dan twee jaar bij al onze activiteiten bijstaat.
