De tentoonstelling "Faces of Justice”, die afgelopen april in de Sint-Niklaaskerk in Gent te zien was en georganiseerd werd door onze vrijwilligers Tinus, Léo en Erwin, is ontstaan uit een solidariteitsreis. De reis die ze in september 2025 met Viva Salud naar de Filipijnen hebben gemaakt om onze partners te ontmoeten, die strijden voor de mensenrechten onder een soms dodelijke onderdrukking. Samen met zes andere deelnemers aan de reis kwam hij terug met beelden, portretten, getuigenissen en een overtuiging: hun strijd en de onze zijn verbonden door hetzelfde onderdrukkingssysteem.
Aan de grondslag van deze tentoonstelling ligt de solidariteitsreis naar de Filipijnen met Viva Salud afgelopen jaar. Kan je kort uitleggen wat dat is en waarom je op deze reis bent gegaan?
Ik was al zo’n drie jaar actief in België bij organisaties waarmee ik bijvoorbeeld meedeed aan acties voor Palestina en tegen de sociale afbraak van de regering De Wever-Rousseau. Op die momenten heb ik altijd heel veel solidariteit gevoeld tussen de mensen hier, maar ook met volkeren uit het Globale Zuiden die lijden onder hetzelfde economische systeem.
Toen ontdekte ik Viva Salud, die die solidariteit heel concreet in de praktijk brengt via projecten en partnerorganisaties in Palestina, Congo en de Filippijnen. Toen ik ontdekte dat Viva Salud ook reizen organiseerde om activisten daar te ontmoeten, naar hun verhalen te luisteren, te leren van hun strijd en die ervaringen mee te nemen naar België, heb ik geen seconde getwijfeld om me in te schrijven voor de reis naar de Filipijnen.
Als je één ding zou moeten noemen dat je meegenomen hebt van die reis, wat is dat dan?
Ik wist niet zo veel van het land, maar tijdens die reis van twee weken heb ik zoveel geleerd. Wat me het meest bijblijft, is de veerkracht van de Filippijnse bevolking. Hun optimisme, het geloof in een betere wereld en de vechtlust om onder enorm zware omstandigheden toch door te zetten. De onderdrukking van activisten door het leger en de politie is enorm. Iedereen kent wel iemand, of is zelf opgepakt of opgesloten geweest, verdwenen of zelfs vermoord. Een moment dat ik nooit zal vergeten: een jonge activiste die tranen in haar ogen kreeg toen ik vertelde dat ik niet bang hoefde te zijn voor mijn leven als ik ging demonstreren. Zoiets kon ze zich niet voorstellen. Hun activisme is echt een kwestie van leven of dood en juist daarom zijn ze zo vastberaden.
Samen met Erwin en Leo heb je deze tentoonstelling in Gent georganiseerd, wat heeft je hiertoe gemotiveerd?
We wilden de verhalen echt van daar naar hier brengen. We hebben gesproken met vrouwenorganisaties (Gabriela), mensenrechtenactivisten (Karapatan), gezondheidswerkers (Council for Health and Development), onderzoekers (IBON Foundation), vakbonden, politieke gevangenen, studenten… Aan al die mensen wilden we laten zien: jullie staan er niet alleen voor. Over de hele wereld voeren we dezelfde strijd. We merkten dat die solidariteit hen ook raakte. En natuurlijk willen we de mensen hier bewust maken. Niet alleen over hoe het er op de Filippijnen aan toe gaat, maar ook als inspiratie om zich hier in te zetten voor een betere wereld.
Bij de solidariteitsreis hoort het erbij, maar aan de tentoonstelling die jullie georganiseerd hebben is ook een inzamelactie verbonden voor de partners van Viva Salud in de Filipijnen. Waarom heb je hiervoor gekozen?
Die bewustwording is belangrijk, net als financiële steun. Viva Salud en haar partners doen echt broodnodig werk, maar dat kost natuurlijk geld. En daarin kunnen wij een heel concrete rol spelen. Elke euro steunt geweldige organisaties die gezondheidszorg bieden aan gemarginaliseerde gemeenschappen, vrouwen helpen zich te ontplooien, juridische bijstand verlenen en ga zo maar door.
Wat zou je zeggen tegen mensen die twijfelen een inzamelactie op te zetten?
Gewoon doen! Het is niet moeilijk en je steunt een goed doel. Het kan trouwens ook gewoon superleuk zijn. Eind januari hebben we bijvoorbeeld een karaoke-avond georganiseerd om geld in te zamelen. Dat is trouwens de favoriete vrijetijdsbesteding van zo'n beetje elke Filipijn, denk ik. Zeker na een paar San Miguels!
Hartelijk dank aan Leo Delcourte, de fotograaf van de tentoonstelling, die ons helemaal naar de Filippijnen is gevolgd en ons al meer dan twee jaar bij al onze activiteiten helpt.
