Dit artikel is gepubliceerd op Sociaal.net, als onderdeel van de rubriek «Sociaal werk over de hele wereld». Over de hele wereld zijn professionals in de sociale sector en hun organisaties dag in, dag uit bezig om het leven van de meest kwetsbaren te verbeteren. Maar hun kennis en expertise zijn niet altijd even bekend. En dat is precies wat Sociaal.net wil veranderen, in samenwerking met 11.11.11, de koepel van internationale solidariteit.
In de Filippijnen is werken in de gezondheidszorg niet zonder risico's, vooral als je kritisch bent op de regering en vecht voor de rechten van je patiënten. « Werken aan gezondheid begint en eindigt niet in ziekenhuizen. We moeten ook aandacht besteden aan de oorzaken van ziekte, zoals armoede, gebrek aan onderwijs en gebrek aan huisvesting.. »
De kracht van buurtzorgers
Gezondheid is een basisrecht. Toegang tot gezondheidszorg en een gezond leven zijn politieke keuzes. De verzorgers van Raad voor gezondheid en ontwikkeling (CHD), een partner van de Belgische NGO Viva Salud in de Filippijnen, zijn het helemaal eens over deze kwestie.
Katherine Berza werkt al vijftien jaar bij CHD. Als coördinator en activist is ze nauw betrokken bij het dagelijkse werk van mantelzorgers in de wijken, die bekend staan als ‘community carers".‘buurtgezondheidswerkers’.
‘Er zijn momenteel meer dan 10.000 verzorgers vrijwilligers.’
“Ik ben geïnteresseerd in gezondheidsprogramma's voor buurten omdat ze de innerlijke kracht van buurten versterken. »zegt Kat in een interview met Viva Salud tijdens een bezoek aan België. « Sommige van deze soignant-e-s kunnen lezen noch schrijven, maar een groot hart hebben en de wil om zinvol werk te doen in hun buurt, zonder er iets voor terug te verwachten. »
Op de Filippijnen begonnen de eerste buurtgezondheidsprojecten in 1973 op de eilanden Luzon, Visayas en Mindanao. Geïnspireerd door « artsen op blote voeten »In China hebben drie nonnen mensen zonder medische achtergrond opgeleid tot verzorgers. Dit heeft geholpen om het ernstige tekort aan medisch personeel in deze afgelegen gebieden te compenseren.
Het grote succes van deze projecten heeft geleid tot hun vermenigvuldiging over de hele Filippijnen. CHD is de overkoepelende organisatie voor al deze verschillende initiatieven. Er lopen momenteel meer dan 70 programma's en er zijn meer dan 10.000 vrijwilligers in de Filippijnen.
Wat doen deze verzorgers?
Ze bieden gezondheidszorg en zijn daarom belangrijke mensen in hun buurt. Ze weten wat de lokale bevolking meemaakt en zijn ook betrokken bij sociale programma's die de banden tussen bewoners versterken.
In het ideale geval zorgt elke verzorger voor vijftien gezinnen. Dit garandeert kwaliteitszorg. De verzorgers worden aangesteld door de bewoners, wat hen geloofwaardig maakt. Er wordt geen onderscheid gemaakt op basis van opleiding, religie of economische status.
‘De verzorgers in de buurten zich bewust zijn van wat mensen doormaken’.’
Ze zijn zich bewust van de tekortkomingen in de gezondheidszorg op de Filippijnen. Ze zijn er trots op dat ze een bijdrage kunnen leveren aan het verminderen van deze tekortkomingen en het verbeteren van het welzijn van de lokale bevolking. Ze ontvangen geen salaris. Ze hebben andere betaalde banen of werken in de informele economie. Bezoeken aan de families die ze onder hun hoede hebben vinden daarom plaats in hun vrije tijd.
De hulpverleners in de wijken bieden geen volledige medische consulten, maar doen preventief werk. Ze bieden de eerste hulp en zorgen ervoor dat mensen medische hulp zoeken als dat nodig is, om de symptomen niet onnodig te laten verergeren.
In de frontlinie
Kat herinnert zich nog levendig de eerste keer dat ze verzorgers aan het werk zag op het eiland Negros. Ze was onder de indruk. « De verzorgers waren erg ondernemers. Iels gingen zelfs zo ver dat ze huisjes voor hen bouwden. patiënten die in isolatie moesten worden geplaatst of wier symptomen nauwlettend in de gaten moesten worden gehouden».»
Ze was ook verbaasd over het niveau van de zorg die ze verleenden en de kennis die ze bezaten. « Ze wisten precies waar ze zieke mensen naartoe moesten sturen. Ik ben ervan overtuigd dat hun werk veel levens heeft gered, want in Negros moet je lange afstanden afleggen om bij een ziekenhuis te komen. Deze verzorgers verdienen het grootste respect omdat ze in de frontlinie staan.. »
Terroristen
Het is niet gemakkelijk om een gezondheidswerker in de wijken te zijn, omdat hun veiligheid in de Filippijnen steeds verder achteruit gaat. Het CHD heeft bijvoorbeeld geen vrije toegang meer tot Negros Island.
‘We vrezen elke dag voor onze veiligheid.’
Het dagelijks leven van verzorgers,« zegt Kat, "bestaat niet alleen uit teleurstelling en frustratie, maar ook uit bedreigingen. " Elke dag zijn we bezorgde voor onze veiligheid, de veiligheid van onze gezinnen en de organisaties en buurten waarin we werken. »
De Filippijnse regering neemt vaak haar toevlucht tot «red-tagging», wat betekent dat iedereen die zich verzet tegen de regering als terrorist wordt beschouwd vanwege hun vermeende banden met de Communistische Partij of het Nieuwe Volksleger.
Strafbaar gesteld worden omdat je je uitspreekt
Tinay Palabay, algemeen secretaris van Karapatan, een mensenrechtenbeweging in de Filippijnen en partner van Viva Salud, legt uit hoe deze red-tagging techniek een zeer breed publiek bereikt. « Ze variëren van tv-presentatoren tot winnaressen van schoonheidswedstrijden. Zelfs priesters en journalisten zijn slachtoffer. Het zijn niet per se mensen met progressieve ideeën, alleen mensen die kritiek hebben op het regeringsbeleid. Het is ongelooflijk dat mensen worden gecriminaliseerd voor woorden. »
Als je betrokken bent bij heterdaad, ben je vaak het slachtoffer van valse beschuldigingen, zoals moord. De politie verbergt dan « fysiek bewijsmateriaal »Deze tactiek wordt «tagging» genoemd. Mary Lawlor, de Speciale Rapporteur van de Verenigde Naties, beschreef deze tactiek als een doodsbedreiging omdat mensen die "getagd" worden vaak vermoord worden.
‘Ik krijg bedreigingen bij het ontbijt, de lunch en het avondeten. En soms ook bij het thee drinken.’
Tinay Palabay heeft ook regelmatig te maken met onderdrukking. « De afgelopen zeven jaar waren echt moeilijk. Ik krijg bedreigingen bij het ontbijt, de lunch en het avondeten. En soms ook als tussendoortje. Ze worden steeds ernstiger. Mijn veiligheid en die van mijn gezin is in gevaar.. »
Tinay is het onderwerp van verschillende valse beschuldigingen. « Als ik veroordeeld word, moet ik waarschijnlijk zes jaar de gevangenis in. Dit is een tactiek van de Filippijnse regering om onze organisatie het zwijgen op te leggen. In de afgelopen zeven jaar zijn 800 onschuldige Filippino's opgesloten in overvolle gevangenissen.. »
Een verdachte beroepskeuze
Kat legt uit dat Rose Sancelan, een arts in Negros, en haar voormalige collega Zara Alvarez allebei zijn vermoord.
Naty Castro, ook een arts, werd onlangs illegaal gearresteerd. Ze was al tientallen jaren het slachtoffer van heterdaad en werd valselijk beschuldigd van moord en ontvoering. Gelukkig werd ze na twee maanden vrijgelaten, na talloze lokale en internationale solidariteitsacties.
Naty Castro is een van de oudste artsen van CHD. Zodra ze haar studie had afgerond, begon ze te werken voor een inheemse Lumad gemeenschap. Ze is afgestudeerd aan een prestigieuze universiteit in de Filippijnen. Haar keuze om haar beroep uit te oefenen in een afgelegen gebied werd daarom met argusogen bekeken door de autoriteiten.
Internationale solidariteit
Net als Naty werden 42 CHD-zorgmedewerkers in 2010 gearresteerd tijdens een noodhulptraining. Het Filippijnse leger beschuldigde hen van het maken van bommen nadat ze «bewijsmateriaal» hadden verstopt op de trainingslocatie. De verzorgers werden pas na tien maanden vrijgelaten.
Internationale solidariteit speelde een sleutelrol bij het bewerkstelligen van hun vrijlating. Elke dag stroomden er brieven het presidentiële paleis binnen waarin de vrijlating van deze verzorgers werd geëist, zozeer zelfs dat de assistenten van de president er kapot van gingen. Maar ook al werden ze uiteindelijk vrijgelaten, het verzinnen van bewijs en de ongegronde beschuldigingen bleven volledig onopgemerkt en zijn tot op de dag van vandaag onbestraft gebleven. « Als verzorgers leveren we niet alleen zorg, we komen ook op voor de rechten van patiënten en de samenleving als geheel. »
Sociale determinanten van gezondheid
De rechten van verzorgers en activisten worden op de Filippijnen voortdurend geschonden: van het recht op vrijheid van meningsuiting tot het recht op verdediging. En toch zijn dit universele rechten die zijn vastgelegd in de grondwet van de Filippijnen.
Vakbonden en hun leden, zoals de Alliance of Health Workers, die deelnemen aan demonstraties worden beschouwd als terroristen. Ziekenhuisdirecties raden hun vakbondsmedewerkers af om deel te nemen aan anti-regeringsactiviteiten.
‘Gezondheidswerk begint en eindigt niet in ziekenhuizen. We moeten ook aandacht besteden aan wat mensen ziek maakt.’
Kat verdedigt het standpunt dat verzorgers veel meer doen dan zorg verlenen. « Als verzorgers, we kunnen niet ons niet beperken tot medisch werk in ziekenhuizen of buurten. We moeten ook kritisch zijn op de politieke situatie. Niet alleen door het dominante discours tegen te spreken, maar ook door de rechten van onze patiënten te verdedigen. patiënten. »
« We moeten aandacht besteden aan wat mensen ziek maakt, zoals armoede, gebrek aan onderwijs, dakloosheid en alle andere factoren die mensen in staat stellen om een waardig leven te leiden. Dit noemen we de sociale determinanten van gezondheid. Daarom zijn armen vaker ziek dan rijken.. »
Privatisering
Ondertussen blijft de kwaliteit van de gezondheidszorg op de Filippijnen achteruit gaan. De onlangs gekozen president, Ferdinand Marcos junior, zoon van de gelijknamige dictator, heeft verklaard dat hij meer particuliere investeringen in de gezondheidszorg wil aantrekken.
« Dit baart ons zorgen omdat het de kwaliteit van de zorg zal verminderen,» zegt Kat. «Als we een publiek goed als gezondheidszorg openstellen voor private investeringens, Winst zal de prioriteit zijn. En dit zal ten koste gaan van patiënten. »
«Privatisering gaat ten koste van patiënten. »
Voor Kat zijn er in de eerste plaats sociaal-economische redenen voor de groeiende sociale onrust en de daaruit voortvloeiende toename van repressie. Veel mensen op de Filippijnen leven in armoede. Ook verzorgers krijgen veel te weinig betaald, sommigen zelfs onder het minimumloon.
Daardoor worden mensen met een medische opleiding gedwongen om in andere sectoren te gaan werken, ook al is er echt een tekort aan verzorgers. Tijdens de Covid-19 pandemie kregen ze veel beloftes als beloning voor de risico's die ze dagelijks namen. Tot op heden hebben duizenden verzorgers niets ontvangen.
Belangrijke gevolgen
Het hardhandige optreden tegen gezondheidswerkers heeft ernstige gevolgen gehad voor de bevolking. Op de Filippijnen is er slechts één dokter per 33.000 inwoners. Dit cijfer ligt ver onder de norm van de Wereldgezondheidsorganisatie, namelijk één arts per 1.000 inwoners.
Daarnaast hebben de meeste Filippino's geen toegang tot medicijnen, die ofwel onbetaalbaar zijn of gewoon niet bestaan. Velen sterven aan ziekten die voorkomen of behandeld hadden kunnen worden, zoals tuberculose.
Een pleidooi voor de politisering van de gezondheidszorg
Het werk van CHD gaat verder dan een puur biomedische benadering van gezondheid. CHD vecht voor alles wat de gezondheid van het Filipijnse volk bepaalt, tegen stijgende energieprijzen, inflatie en de onderdrukking van gezondheidswerkers.
Kat legt uit « Als we ons geen zorgen maken over onwettige arrestaties en moorden, hoe kunnen we dan meer artsen, verpleegkundigen en andere gezondheidswerkers overtuigen om hetzelfde te doen?’studenten om gezondheidszorg te bieden in geïsoleerde gebieden, waar iels zijn het meest noodzakelijk, maar waar iels niet veilig zijn? »
« Het is de taak van gezondheidsactivisten om te laten zien waar het echt om gaat. Het zet mensen aan het denken en uiteindelijk zal het de gezondheid van alle. Onze tijd vraagt om verzorgers dat’iels zijn ook activisten. »
PODCAST: GEZONDHEIDSACTIVIST ZIJN IN DE FILIPIJNEN
Viva Salud heeft in september de campagne #NotATarget. Op Spotify een podcast is onder dezelfde naam gelanceerd. Daarop zijn meer getuigenissen te horen van Kat, Tinay en andere gezondheidsactivisten.
Op 9 december gaan verschillende sociale bewegingen en vakbonden in Brussel de straat op om de Verdedig de verdedigers voor de Internationale Dag van de Mensenrechten. Om 18.00 uur laten we onze stem horen bij de Hallepoort, om het bereik van de stemmen van mensenrechtenactivisten te vergroten. Kom en doe mee!
